نک بردم امسال ما خوش عاشق آمد یار ما

                                             ما   مفلسانیم   توی   صد گنج  و   صد دینار   ما

ما کاهلانیم و توی صد حج و صد پیکار ما

                                              ما  خفتگانیم   و   توی   صد   دولت   بیدار    ما

ما خفتگانیم و توی صد مرهم بیمار  ما

                                              ما  بس  خرابانیم  و  توی  هم  از  کرم معمار ما

من دوش گفتم عشق را ای خسرو عیار ما

                                            سر در مکش، منکر مشو، تو برده ای  دستار  ما

وا پس جوابم داد او نی از توست این کار ما

                                            چون هرچه گویی وا دهد همچون صدا کهسار ما

من گفتمش خود ما کهیم و این صدا گفتار ما

                                             زیرا  که  گه   را  اختیاری  نبود   ای    مختار  ما

الهی!

وقت را به درد می نازیم،

و زیادتی را می سازیم،

به امید آنکه چون در این درد بگذاریم،

درد و راحت، هر دو براندازیم.

                    نور چشمانم

                                     طلوع هفدهمین بهار زندگی بر تو مبارک.

عمر را به شناختن و دیدن خیلی چیز ها و خیلی چهره ها میگذرانی، زندگی را شب و روز در کار تجربه کردن ها و برخورد ها و راست و ریس کردن صدها و هزاران مسئله و مشغله به سر می آوری،  اما  در  این  میان  یکی  هست  که  به  او  کمتر  می پردازی، یکی هست که پاک از او غافلی، یکی هست که از همه بیشتر به تو نزدیک است و تو از همه بیشتر از او دوری، او را یکبار هم ندیده ای، در او نگاه نکرده ای، به او خوب خیره نشده ای، و اگر هر از چندی، شاید یکی دو بار در تمام زندگی چشمت به او افتاده و سر راهت قرار گرفته، نگاهت بر چهره اش لغزیده و گریخته و باز به دیگرها و دیگران مشغول شده ای و او را گم کرده ای، و من اکنون می خواهم او را به یادت آورم، او کیست؟

خودت!

این از طرف مامان جوووووووووووووووووووووووووووووونم بود برای تبریک تولدم 

نام تو ما را جواز!

و مهر تو ما را جهاز!

الهی! شناخت تو ما را امان،

و لطف تو ما را عیان.

الهی!

فضل تو ما را لوا، و کنف تو ما را مأوی!

الهی!

ضعیفان را پناهی، قاصدان را برسر راهی، مؤمنان را گواهی،

چه بود که افزایی و نکاهی؟

الهی!

چه عزیز است او که تو او را خواهی!

ور بگریزد، او را در راه، آیی.

طوبی آن کس را، که: تو، اورایی!

آیا که: تا از ما خود که رایی؟

به اطراف نگاه کن، خدای را می توانی ببینی در اشکانی که از سر خلوص ریخته اند، می توانی در بین گل ها بیابی، می توانی در دانه های تسبیح لمسش کنی، می توانی در صدای آب بشنوی، آری سخت ایت و سخت نیست آسان است شاید اگر کمی به خود بیایی.

خدا خودش گفته که از رگ گردن به تو نزدیک تر است پس او را در تمام وجودت حس کن، او را در اطرافت ببین، دستانت را در دستانش بگذار تا تو را به راهی ببرد که ایمان داری به خوشبختی می رساند.

با او همراه شو، آن طوری که ایمانش داری، او را حس کن، او را ببین؛ با بصیرتی که در وجود تو نهاده است، در قلب تو. او را در تمامی ذره ها، در تمامی اشیاء، در تمامی پدیده ها، در تمامی احساس ها و در تمامی وجودت می توانی بیابی.

                                                                او را پیداکن...

                                                                                       فاطمه چراغپور

میگویند اهالی بهشت چهار نشانه دارند:

۱) روی گشاده

۲) زبان نرم

۳) دل مهربان

۴) قلب بخشنده

تقدیم به همه ی شما که اهل بهشتید

عید سعید فطر پیشاپیش مبارک

بـر هــر نفست اشاره دارد رمضان 

                         بر عشق و عطش نظاره دارد رمضان

در   ظلمت   بیکرانه ی  شبهامان

                         دریا    دریا    ستاره    دارد   رمضان

 «ماه رمضان ماه  ضیافت الهی مبارک»

به تو قلب داده٬ همان گوهر ارزشمندی که جز به آدم به کسی نداده استژس قدر خودت را بدان که تو یک آدم هستی!

خداوند تو را دوست داشته و دوست دارد و هیچ وقت تو را فراموش نکرده و نمی کند٬ می توانم به تو ثابت کنم:

اول اینکه می توانستی نباشی٬ در عین اینکه اکنون هستی٬ نفس می کشی٬ می خندی٬ گریه می کنی٬ حرکت می کنی و انسانی...

دوم اینکه اگر فراموشت کرده بود٬ دعاهایت را برآورده نمی کرد٬ احساس شادی و اندوه به تو نمی داد٬ غرور را از تو می گرفت و تو را به حال خود رها می کرد.

اگر تو به حال خود رها شده بودی دیگر زندگی ات تعادلی نداشت یا مطلقا شاد یا مطلقا ناراحت بودی؛

یا در سلامتی کامل یا در بیماری تمام بودی٬ تمام افکارت به یک سو می رفت و زندگی تو یکسان و خسته کننده می شد و چندان دوامی نداشت.

پس تو هستی چون او خواسته و تو را دوست داشته است.

او را دوست بدار همان گونه که او به تو زندگی بخشیده... .

                                                                                                                  فاطمه چراغپور

اگر با زنجیر های گران در بندم کشی و عطایت را در حضور خلق از من بازداری و دیدگانت را به رسوایی ام بگردانی و فرمان به دوزخم دهی و میان من و نیکان جدایی افکنی، امیدم از تو نگسلم و آرزویم به عفو و گذشتت باز نگردانم و دوستی ات از دلم نرود؛ که من نی ام آنکه از احسانت برخوردارم کنی و در این سرای سپنج، زشتی هایم پوشانی و آن را از یاد برم.

شیخ مفید فرمود:"با همان بچه او را دفن کنید."

پس آن مرد برگشت. در وسط راه دید مرد اسب سواری از پشت سر، سریع می آید، وقتی به نزدیک مرد رسید، گفت:"ای مرد! شیخ مفید فرموده است که شکم آن زن را پاره کنید و طفل را بیرون بیاورید و زن را دفن کنید."

آن مرد نیز همین کار را کرد. پس از مدتی اتفاق را برای شیخ مفید بیان کردند، شیخ فرمود:"من کسی را نفرستادم و معلوم است که آن شخص صاحب الامر(عج)بوده است. حالا که در احکام دینی اشتباه می کنم همان بهتر که دیگر احکام دینی را بیان نکنم."

پس به خانه رفتند و درب خانه را بستند و بیرون نیامدند.

ناگاه از حضرت ولی عصر(عج)نامه ای برای شیخ مفید آمد که:"بر شما واجب است تا احکام دینی را بیان کنید و ما هم شما را همراهی کنیم و مواظب باشیم که اشتباه نکنید."

پس شیخ مفید دوباره شروع به بیان احکام دین کرد. 

انسان ماندن سخت است٬چرا که همه ی ما انسان از دنیا نمی رویم!!!!

پس به حرمت زندگی انسان بمان.

می گویند انسان٬حیوانی ناطق است.

یعنی حیوانی که می تواند سخن بگوید٬اما به نظر من حیوانات نیز سخن می گویند هر یک به زبان خودشان٬پس نشان بده که تنها تفاوت٬زبانت و کلامت نیست.

اندیشه ی تو٬فکر تو٬فهم تو همان مرزی است که  تو را از پست بودن می رهاند.

آن را به کار ببر اگر نمی خواهی حیوانی سخن گو باشی!

لحظه ای در خودت بمان٬شاید برای اولین بار و شاید برای همیشه!!!!!

لحظه ای در تنهایی ات فرو برو و ببین چه کرده ای و چه می خواهی بکنی.از تو می خواهم که فقط نام انسانیت را با خودت به یدک نکشی.

انسان باش و برای انسان ماندن دیگران هم دعا کن.

دعایی از عمق وجودت....

                                                                                                              فاطمه چراغپور

می کرد ، مخصوصا یکی از هم سفران خویش را بسیار می ستود که،چه مرد بزرگواری بود،ما به معیت

همچو مرد شریفی مفتخر بودیم،یکسره مشغول طاعت و عبادت بود،همینکه در منزلی فرود می آمدیم

  او فورا به گوشه ای می رفت و سجاده خویش را پهن می کرد و به طاعت و عبادت خویش مشغول

 می شد.

     امام:"پس چه کسی کارهای او را انجام می داد؟ و که حیوان او را تیمار می کرد؟"

     -البته افتخار این کارها با ما بود.او فقط به کارهای مقدس خویش مشغول بود و کاری به این کارها

 نداشت. 

    -بنابراین همه شما از او برتر بودید.

                                           رقصیدن شاخ بید تقدیم تو باد

تنها دل ساده ایست دارایی ما

                                           آن هم شب عید تقدیم تو باد

سلام به همه ی دوستای گلم

عید رو به تک تک تون تبریک میگم انشاءالله سال ۹۰ سال خوبی براتون باشه.

جرمش بریدن انگشت مبارکامام حسین(ع)بود که مختار با قطع انگشتان و قطع دست و پایش او را به هلاکت رسانید.

او کسی بود که انگشت کوچک امام حسین(ع)را برید و انگشتری آن حضرت را به یغما برد.

به دستور مختار او را دستگیر کردند وقتی به عمل ننگین خود اعتراف کرد  مختار دستور داد:انگشتان او را

با تبر بریدند و سپس دست ها و پاهای او را قطع کردند و در حالی که مانند مرغ سر بریده  در میان  خاک

و خون دست و پا می زد رها ساختند٬در همان حال بر اثر خون ریزی زیاد به سوی سرنوشت شوم خود

سقوط کرد.

بیمار بودند و با سختی برای زن و فرزندانش قوت و غذایی نا چیز فراهم می کرد.

یک روز که به آسیاب رفته بود٬دهقان نیکوکاری مقداری گندم در دامن لباسش ریخت و

یرمرد گوشه های آن را به هم گره زد و در همان حالی که به خانه بر می گشت با

پروردگار از مشکلات خود سخن می گفت که ای گشاینده ی گره های ناگشوده

عنایتی فرما و گره ای از گره های زندگی ما بگشای:

بس گره بگشوده ای از هر قبیل

                                         این گره را نیز بگشای ای جلیل

پیرمرد در حالی که این دعا را با خود زمزمه می کرد و می رفت٬یکباره یک گره از گره

های دامنش گشوده شد و گندم ها به زمین ریخت.

خیلی ناراحت شد.رو به آسمان کرد و به خدا گفت:

من تو را کی گفتم ای یار عزیز

                                        کین گره بگشای و گندم را بریز

ابلهی کردم که گفتم ای خدا

                                      گر  توانی  این  گره  را  برگشای

آن گره را چون نیارستی گشود

                                      این گره  بگشودنت دیگر  چه  بود

پیرمرد با ناراحتی و نا امیدی نشست تا گندم ها را جمع کند ولی در کمال ناباوری دید

دانه های گندم روی کیسه ای از سکه های طلا ریخته است.

پس متوجه فضل و رحمت خداوندی شد و متواضعانه به سجده افتاد و از خدا طلب

بخشش نمود.

"و بسا چیزی را خوش ندارید و آن برای شما بهتر است٬و بسا چیزی را دوست دارید

و آن برای شما بدتر است٬و خدا می داند و شما نمی دانید"  سوره ی بقره آیه۲۱۶

                                                        براساس سروده ای از پروین اعتصامی

بدان که تو نشانه ای

نشانه ای که سبز آمدی٬سبز درخشیدی و تمنا دارم که سبز بمانی.

من و تو می شویم سه نفر٬

اول خدا٬بعد تو و من

اول خدا تا اطمینان بیابم که کسی هست که اگر رفتم٬اگر نبودم٬اگر نتوانستم و حتی اگر بودم تو را به او بسپارم.

اول خدا تا ایمان بیاورم تو نشانه ای از جانب او هستی.

اول خدا٬تا با دعایم از صحت و سلامتی تو اطمینان بیابم.

اول خدا٬تا اگر بر لبه ی پرتگاهی رفتی٬ایمان داشته باشم که اگر به تو بال پرواز برای رهایی ندهد٬از پشت تو را خواهد گرفت.

اول خدا چون ایمان دارم که اگر به یاد خالق خود نباشی به یاد بنده اش هم نخواهی بود.

و در آخر هم خدا تا عاقبت کار را زیبا ببینیم.

تو را به حرمت انسانیت٬زیبا باش...

دل نوشته ی بالا از کتاب"تا عرش خدا"نوشته ی خانم فاطمه چراغپوره. 

منتظر نظراتتون هم هستم.

                                              با صد هزار دیده تماشا کنم تو را

طوبی و سدر اگر به قیامت به من دهند

                                              یکجا فدای قامت رعنا کنم تورا

زیبا شود به کارگه عشق٬کار من

                                              هر گه نظر به صورت زیبا کنم تو را

با وفاست٬

با جذبه است٬

اهل گذشت از محب است٬

عیب پوش و ستار است٬

رحمتش بر غضبش سبقت دارد٬

در دسترس است٬

و تمامی این صفات در وجود یک مهربان یک دوست صمیمی و در وجود قائم آل محمد" ارواحنا فداه" وجود دارد

سالگرد ۱۱۷۳ سال امامت این امام بزرگوار را به همه ی شیعیان آن حضرت تبریک میگویم